Stary beton rzadko nadaje się pod wielkoformatowe płytki bez wcześniejszego przygotowania. Powierzchnia może być zakurzona, zatłuszczona, pokryta resztkami starych powłok, a jej chłonność bywa nierówna. Kluczowe jest sprawdzenie nośności podłoża – jeśli beton kruszy się pod młotkiem lub odspaja się płatami, trzeba go najpierw naprawić. Dopiero potem można myśleć o przyklejaniu płytek. Warto też zmierzyć wilgotność betonu; zbyt mokry podkład spowoduje odspojenia, nawet przy najlepszym kleju.

Po ocenie stanu podłoża przechodzi się do mechanicznego przygotowania. Ścieranie diamentowe, frezowanie lub śrutowanie usuwa luźne warstwy i otwiera pory. Odkurzanie przemysłowe to konieczność – pył zabija przyczepność. Jeśli beton jest mocny, ale chłonny, warto rozważyć gruntowanie podłoża, które wyrówna nasiąkliwość i wzmocni spoiwo. W przypadku starych posadzek z dodatkiem kruszywa lub domieszek może być konieczne zagruntowanie specjalnym preparatem epoksydowym, a nie zwykłym akrylowym. Pamiętaj, że grunt musi wyschnąć całkowicie – inaczej klej nie zwiąże.

Kolejny krok to naprawa ubytków i wypoziomowanie. Zaprawy naprawcze nakłada się zgodnie z zaleceniami producenta, a różnice wysokości niweluje się masą samopoziomującą. Przy płytkach wielkoformatowych tolerancja jest minimalna – odchyłki powyżej 2 mm na metr mogą skończyć się pęknięciami. Jeśli podłoże jest zagruntowane i równe, można przejść do klejenia. Stosuj klej klasy S1 lub S2, nakładany pacą zębatą i dodatkowo rozprowadzany na płytce. Dzięki temu unikniesz pustych przestrzeni, które są główną przyczyną odpadania.

Na koniec fugowanie i kontrola. Płytki wielkoformatowe wymagają elastycznej fugi, a po związaniu warto sprawdzić dźwiękiem, czy nie ma odspojonych miejsc. Stary beton nie musi być przeszkodą – pod warunkiem że potraktujesz go jak pełnoprawne podłoże, a nie tylko tło pod klej.