Duże formaty gresu, zwłaszcza te powyżej 60x60 cm, wybaczają znacznie mniej błędów niż klasyczna terakota. Zapadnięcia i nierówności najczęściej nie wynikają z samej płytki, tylko z podłoża, które ugięło się pod obciążeniem albo zostało źle wypoziomowane jeszcze przed klejeniem. Zanim w ogóle otworzysz pierwsze opakowanie kleju, musisz mieć pewność, że warstwa nośna jest stabilna, sucha i wypoziomowana z tolerancją nie większą niż 2 mm na dwóch metrach łaty.

Pierwszy krok to ocena podkładu. Na wylewce betonowej sprawdź wilgotność wilgotnościomierzem CM — wartości powyżej 2% dla cementowej i 0,5% dla anhydrytowej dyskwalifikują ją bez dodatkowej izolacji przeciwwilgociowej. Luźne fragmenty, mleczko cementowe i pozostałości starych klejów usuwaj mechanicznie, nie chemicznie, bo środki zmiękczające zostawiają w porach związki, które później osłabiają przyczepność. Jeśli podłoże jest zbyt słabe, zamiast kombinować z gruntami wzmacniającymi, wylej nową warstwę samopoziomującą o grubości co najmniej 5 mm — cienkie warstwy przy dużych płytkach pękają na krawędziach.

Przy układaniu warto pamiętać, że poziomowanie samej płytki to jedno, a utrzymanie równej fugi na całej powierzchni to drugie. Zanim zaczniesz kleić, zaplanuj układ tak, aby dylatacje wypadły w miejscach mniej widocznych, a przy formatach powyżej metra kwadratowego rozważ sięgnięcie po sprawdzone rozwiązania z ukladanie-kamienia.pl, które ograniczają ryzyko zapadnięcia krawędzi sąsiednich płytek. Systemy poziomujące nie zastąpią równego podłoża, ale przy dużych formatach są praktycznie obowiązkowe, jeśli chcesz uniknąć efektu „schodków” na łączeniach.

Na koniec kwestia kleju. Do gresu wielkoformatowego używaj kleju klasy C2TE S1, a przy płytkach powyżej 120 cm — C2TE S2, który jest bardziej odkształcalny. Nakładaj klej zarówno na podłoże, jak i na spód płytki, i zawsze przeciągaj grzebieniem w jednym kierunku, żeby powietrze miało gdzie uciec. Płytkę dociskaj ruchem posuwisto-zwrotnym, a nie pionowym — to prosta czynność, która eliminuje większość pustych przestrzeni pod spodem, czyli główną przyczynę późniejszych zapadnięć i głuchego dźwięku przy opukiwaniu.